Zaliczany do rodziny fałdowców, porzędu fiszbinowców, rzędu waleni. Jest w stanie wydawać dźwięki o natężeniu 190 decybeli, słyszalne dla innych płetwali z odległości ponad 800 km. Płetwal błękitny ma dwa otwory nosowe, małą płetwę grzbietową w tylnej części ciała i dużą płetwę ogonową z wyraźnym wcięciem po środku.

Płetwal błękitny [źródło...] praktycznie zniknął z wód europejskich. Jest to największy przedstawiciel waleni i zarazem największe zwierzę, jakie kiedykolwiek żyło na Ziemi. Być może zachowało się jeszcze w północnym Atlantyku około 12 osobników tego olbrzyma, osiągającego 30 m długości i 120 t masy ciała. Liczniejsza populacja płetwala zasiedla wody wokól Antarktydyi i Arktyki. Wskutek licznych polowań wytępiono do 1966 ok. 300 tys. sztuk tych zwierząt. Od 1967 płetwala błękitnego objęto całkowitą ochroną. Połowy wielorybów w celach handlowych stały się coraz rzadsze. Coraz częściej zauważa sie wzmożone rozmnażanie płetwali błękitnych. Ochrona tego ssaka musi jednak trawać jeszcze przynamniej wiek, aby móc stwierdzić, że gatunek został uratowany.